Herman Schoehuijs, het verhaal van een snelheidsduivel
Herman Schoehuijs (Noorderweg 96) was -vooral in de jaren zeventig- een groot(s) motorliefhebber/-rijder. Op de openbare weg kon hij flink het gas opendraaien, een echte snelheidsduivel dus. Maar niet zo maar één.
Aansluiting bij een motorsportbond
Dit verhaal begon serieuze vormen aan te nemen in 1974, alweer meer dan vijftig jaar geleden dus. Het ging namelijk een keer bijna mis op de openbare weg met onze snelheidsduivel, toen hij tegen de vangrail van de vroegere provinciale weg (nu de A7) aan gleed. Gekneusde ribben en polsen, geschaafde benen, zwart voor de ogen, kortom … de schrik zat er goed in bij Herman. Die ging daar toch wel eens goed over nadenken. Wat nu? Hij zocht aansluiting bij een motorsportbond. Dat werd de toenmalige Nederlandse Motorsportbond (N.M.B.) en niet de Koninklijke Nederlandse Motorrijders Vereniging (K.N.M.V.). Herman koos daar in die jaren bewust voor, vooral vanwege het grotere aantal wedstrijden en de goede sfeer bij de N.M.B. Zijn naam kwam daarna met regelmaat op de deelnemerslijst van wegraces van die bond.
Wedstrijden
In 1974 nam Herman drie keer deel aan trainingswedstrijden, waarna hij een wedstrijdlicentie kreeg. Vanaf dat moment kon hij deelnemen aan officiële wedstrijden van de N.M.B.
De meeste wedstrijden werden in het zuiden van ons land, in Noord-Brabant en Limburg, gereden. Er deden ook racers uit andere landen aan mee (met name Duitsers en Belgen). Herman werd bijgestaan door monteur Chris Breebaart, ook uit de Wijdewormer, aan wie hij heel veel steun had. Samen zochten de mannen het avontuur: met de motoren op een aanhanger en een overnachtingstentje mee, zo’n beetje elke week op pad.
Herman vond het racen op zijn Yamaha 250 cc. persoonlijk niet heel gevaarlijk, omdat op elk racecircuit bepaalde maximale veiligheidsvoorschriften golden. Maar er zijn natuurlijk altijd bepaalde risico’s, waar je als coureur ook zelf verantwoordelijk voor bent. Naast op zijn eigen Yamaha reed Herman ook op de Kawasaki 750 cc van zijn broer Mart.
Zijn eerste wedstrijd reed Herman op 23 maart 1975 op het Allee-circuit in het Limburgse Wijnandsrade. Dat was een zgn. stratencircuit, dat kun je je anno 2025 nauwelijks nog voorstellen. Dat circuit liep ‘gewoon’ door de dorpskern, langs o.m. een kasteel en de kerk. Lange rechte stukken werden afgewisseld met snelle krappe bochten. Op die stratencircuits deden door de jaren heen ook grote namen als ‘Jumping Jack’ Middelburg, Boet van Dulmen en Abbekerker Wil Hartog (‘de Witte Reus’) mee. Herman ging hier helaas in de zesde ronde onderuit, na een overigens goede start. Maar daar leerde ie snel en veel van.
Snel, sneller..
Op rechte stukken van zo’n circuit werden snelheden behaald van circa 200 km/u. De gemiddelde snelheid was zo’n 140 a 150 km per uur.
Verder reed Herman onder meer in Tegelen en in Brunssum, waar hij op 27 juli 1975 op het Bouwberg-circuit de zevende plaats behaalde in een veld van 24 rijders. Dat mocht best een succes genoemd worden en dat bleef dan ook niet onopgemerkt. Herman had zelfs een eigen fanclub, opgericht door kennis Tini Muntjewerff en later overgenomen door Janny Fransen.
Op 3 augustus 1975 werd er dichterbij huis geracet, in Amsterdam (Sloten). Hier eindigde Herman op zijn Yamaha als negende. Maar in de aansluitende race op de Kawasaki 750 ging ie helaas onderuit. Gelukkig was de schade beperkt, maar hij moest toen wel opgeven.
Terugblik
Herman was zijn sponsoren veel dank verschuldigd, want zonder pecunia was dit niet te doen. Hij noemt expliciet ITW (de firma Laan) en MJK Leather en Minus de Vries uit Wormer: die namen waren dan ook blikvanger op zijn motor (zie de foto’s).
Terugkijkend vindt Herman dat het een hele mooie tijd was. Hij heeft van 1975 tot medio 1981 aan maar liefst om en nabij de 215 races deelgenomen. In juni 1981 reed hij zijn laatste wegrace, na een paar keer onderuit te zijn gegaan. En ja, de relatie met Yvonne werd serieuzer en zijn racemaat Gerrit Bakker, met wie hij veel optrok, stopte er ook mee. Het was mooi geweest. Zijn grootste succes noemt hij dat hij in 1977 Club winnaar in de 250cc klasse was. Met recht een topprestatie!
Piet Gans en Tom van den Berg
Noot: Een stukje verenigingshistorie: de N.M.B. bestond jarenlang naast de Koninklijke Nederlandse Motorrijders Vereniging (K.N.M.V.). Die gingen vaak niet goed samen, maar in 1982 werd dan toch de N.M.B. in die K.N.M.V. opgenomen. De N.M.B. werd voorheen vooral gezien als de kweekvijver voor motorsporters die om internationaal door te breken naar de K.N.M.V. moesten overstappen.





